INFO | VR 15 OKT | ZA 16 OKT | RUNNINGORDER | PREVIEW

VRIJDAG 15 OKT

Jeugdhuis ohk
	21.30 | CHANNEL ZERO - LIVE AT ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL, 2009 (90’) Intussen weten we dat ze terug zijn, maar de verschroeiende concertreeks die de band van Franky De Smet Van Damme neerzette toen ze in 2009 zes keer de Ancienne Belgique uitverkochten om een comeback in te zetten, bewees dat een dozijn jaren rustpauze de ideale remedie was voor de groep waarvan men even dacht dat ze gestopt waren omdat het niet harder, explosiever en energieker kon. Wel dus. En al die kracht is in klank en beeld gevat!
	23.05 | DROPKICK MURPHYS - LIVE ON LANDSDOWNE, BOSTON, 2009 (75’) Mocht je geluiden van The Clash, AC/DC, The Misfits, Stiff Little Fingers, The Pogues of Motörhead herkennen in de sound van deze Amerikaanse punkgroep uit Boston, dan zal dat geen toeval zijn. Invloeden in overvloed. Ze maken zelfs eigen versies van Woody Guthrie-songs. Folk, punk en hardcore, alles laat zich mengen door de Dropkick Murphies.
	00.25 | PORCUPINE TREE - LIVE IN 013, TILBURG, 2008 (130’) De Britse band die onder leiding van Steve Wilson uitgegroeid is tot één van de reuzen van de progrock – stevige rock die niet voor één gat te vangen is – streek in oktober 2008 in Tilburg neer om er twee dagen lang een show neer te zetten, die door de Deense huisartiest Lasse Hoile verbluffend verpakt en geregisseerd werd. De muziek is zoals we van de band gewoon zijn loepzuiver, doordacht en waanzinnig complex en afwisselend staalhard en ontroerend zacht.

‘T MANUSCRIPT
	21.35 | ARNO - LIVE AT THE ANCIENNE BELGIQUE BRUSSEL, 2005 (71’) Arno zien als je hem hoort is meer dan dubbel waren voor je geld. De kracht die onze man in zijn concerten legt, kan geen plaat of cd dragen. En hem van dichtbij zien, en op elementen gaan letten die je anders ontgaan, trekt de genotfactor nog enkele graden op. Arno spaart zich niet, en weet dat hij kan terugvallen op een band die qua energie niet voor hem moet onderdoen. Vijf jaar na datum is deze memorabele concertregistratie een document, want Geoffrey Burton en Frederic Van Den Berghe zijn er intussen niet meer bij. Serge Feys gelukkig wel nog. Hopelijk voor altijd.
	22.50 | BOB DYLAN – MTV UNPLUGGED, SONY MUSIC STUDIOS NEW YORK, 1994 (73’) Met Dylan weet je nooit waaraan je te verwachten. Je weet dat hij zijn klassiekers een draai zal geven die met enige meeval nog groter maakt wat al groot is. Zo krijgen ‘Knockin’ on Heaven’s Door’ en ‘Like A Rolling Stone’ hier met dat dicht op zijn lippen zittende publiek een kracht mee waar hij blijkbaar zelf versteld van staat. Want er kan zelfs een glimlach af. Een schaars goed. Want het gebeurt zelden dat de man zelf content is. Als het goed genoeg is voor Dylan, zal u wellicht ook niet mopperen.
	00.05 | BRUCE SPRINGSTEEN & THE E-STREET BAND, LONDON CALLING LIVE AT HYDE PARK, 2009 (113’) Je moet het gezien hebben om het te geloven : Bruce Springsteen is ’s werelds beste performer. Hij moet het niet hebben van eaffecten en moderne snufjes. Hij doet het gewoon zelf, met zijn uitstekende songs en zijn uitmuntende begeleiders. Hier doet hij het buiten, voor een mensenzee, die zeer gewillig drie uur lang met hem meegaat. The Boss plukt de songs uit zijn hele oeuvre. Samen met zijn legendarische band pompt hij ieder nummer zoveel kracht en enthousiasme

BADA BING
	21.35 | 16 HORSEPOWER, KONINKLIJK CIRCUS BRUSSEL, 2002 (71’) Drie man sterk slechts en toch zoveel klank produceren. De groep die openlijk christelijke waarden trachtte te verkopen zonder dat hun muziek daaronder leed, werd in 2005 wegens creatieve en religieuze geschillen opgedoekt. Hoewel hun 4 studioalbums zeer de moeite zijn omwille van de manier waarop ze rock, gospel, bluegrass en folk mengen, was deze schijnheilige Drievuldigheid vooral live interessant.
	22.50 | R.E.M. – THIS IS NOT A SHOW, LIVE AT THE OLYMPIA, DUBLIN, 2007, (60’) Als je al een eeuwigheid meedraait, moet je al eens een nieuw concept bedenken om fris te klinken. Het idee van R.E.M. om vijf dagen laten een open repetitie te houden, leverde een unieke concert-dvd op waarop we een Michael Stipe zien die er volop zin in heeft. Zijn eerste woorden zijn: ‘Dit is geen show, maar een repetitie.’ Buck is fantastisch zoals altijd en Mill is in zijn gewone formidabele doen, als de duivel op de bas. Ze zien er allemaal ontspannen uit, ook al beweert de ratelende Stipe dat ze bloednerveus zijn. Was het daarom dat Vincent Moon en Jeremiah zich lieten bewegen tot een op zijn zachtst gezegd nogal nerveuze regie?
	23.55 | THE POLICE – SYNCHRONICITY TOUR THE OMNI, ATLANTA, 1983 (75’) Uit de tijd dat Sting nog niet stonk en met inspiratie en zin op een podium stond en samen met zijn twee kompanen een trits songs bracht die toen zo anders en meeslepend waren dat geen publiek groot genoeg was om niet allemaal moeiteloos mee te gaan in de golf van oprecht enthousiasme die deze hitmachine 8 jaar lang wist op te wekken. De enige, officiële ononderbroken concertfilm van The Police.

LAFAYETTE
	21.35 | ELVIS PRESLEY – COME BACK ’68, NBC COLOR CITY, 1968 (60’) Hij was een vet, vadsig varken verdronken in zelfgenoegzaamheid en suikerzoet gezwets waar alleen nog zijn aartsgetrouwen een boodschap aan leken te hebben. En plots stond hij daar, in zwart leren pak en ontdaan van alle klefheid. Het was zeven jaar geleden dat hij nog voor een live publiek had gestaan, maar naar aanleiding van een tv-show op NBC kreeg producer-regisseur Mike Binder hem zover dat hij zich zelfs aan een jamsessie met de Sun-muzikanten wou wagen. Eindelijk toonde hij zich nog eens als mens. En zijn talent was blij nog eens te kunnen druipen.
	22.05 | SOLOMON BURKE – NORTH SEA JAZZ ROTTERDAM, 2003 (73’) Het zijn de ouden die geleefd hebben, en beter weten dan wie ook hoe ze leven in de muziek moeten brengen. Solomon Burke zit al een halve eeuw op zijn troon als The Bishop of Soul, maar het is met rijpen dat hij helemaal op smaak gebracht is en klanken in zijn soul kan leggen die gaan van diep ingetogen gebrom tot luidkeelse hartenkreten. Mocht u het nog niet weten: Burke is back and he’s here to stay.
	23.55 | ALPHA BLONDY – LIVE IN PEACE TOUR ZENITH, PARIS, NOVEMBER 2009 (120’) De eerste officiële dvd in 27 jaar die werd uitgebracht met muziek van de Afrikaanse hogepriester van de reggae is een registratie van een concert in Parijs. 6000 man gaan er volledig uit de bol op de warme ritmes en de waslijst hits van de Ivoriaanse zanger, die voor de gelegenheid van een klein baardje voorzien is en zoals gebruikelijk

TWILIGHT
	21.35 | NIRVANA, LIVE AT READING,1992 (137’) Het zal helemaal niet hun intentie geweest zijn, maar de setlist van die avond in Reading, klinkt nu als een greatest hits van Nirvana. Heel ‘Nevermind’ komt voorbij, de hits van ‘Bleach’ en ook een aantal liedjes van ‘In Utero’ worden hier getest. Opvallend is ook welke overweldigende energie en dynamiek de drie mannen uit Seattle in hun liveshows wisten te stoppen. Cobain zelf blijkt een onvervalste lolbroek en helemaal geen depressieve dwarsligger.
	23.55 | QUEENSRYCHE - OPERATION LIFECRIME WISCONSIN,1991 (62’) Laat de kenners een lijstje maken met de beste conceptalbums aller tijden en Operation Mindcrime van de progrock band uit Seattle, zal steevast in de top 3 staan, naast The Wall van Pink Floyd en Tommy van The Who. Enkele jaren na de release van dat legendarische album brachten de heren een waanzinnige show waar die plaat niet alleen live perfect werd gespeeld, maar de muziek werd opgesmukt met zoveel ongeloofl ijke visuele effecten dat zelfs de Geschiedenis blij is dat Operation Lifecrime op beeld werd vastgelegd.
	01.00 | KORN - LIVE AT THE HAMMERSTEIN NEW YORK CITY, 2002 (60’) koRn op zijn best. Dat wil zeggen: keihard. De songs zijn bij momenten beter dan in de studioversies, de lichtshow is niet minder dan ronduit verbluffend en de blik achter de scherm is onthullend en verfrissend. De eerste concertregistratie van koRn ook waar de leden van de band niet dronken, high of compleet afgeleefd zijn.

VRIJSTAAT O
	21.35 | MILES DAVIS, LIVE AT THE ISLE OF WIGHT, (41’) Op de eerste dag van het derde en laatste driedaagse Festival – dat de geschiedenis zou ingaan omwille van zijn groot-en wildheid – durfde Miles Davis het aan om één nummer te brengen dat wel 35 minuten duurde. Hij zit in zijn ‘electric periode’ wanneer hij ‘Call it Anything’ uit zijn trompet blaast, alsof hij een elektrische gitaar aan het bespelen was. Zijn band, met Chick Corea en Keith Jarrett op keyboards en de ijzersterke ritmesectie gevormd door Jack DeJohnette en Airto Moreira, sleurt hem als hij ook maar even durft te slepen. Magistraal.
	22.25 | LEONARD COHEN, LIVE AT THE ISLE OF WIGHT, 1970 (64’) In feite was het festival offi cieel al voorbij, nadat het compleet door een veel te grote massa onder de voet was gelopen. De organisator had even voordien de uitzinnige menigte naar de hel verwenst. Alles was klaar voor een opstand waarin bloed zou worden vergoten. Het was vier uur in de morgen en een artiest die amper 2 platen uit had, kreeg de oneindige mensenzee onder controle. Geen toeval dat 40 jaar later nog altijd uit zijn hand wordt gegeten.
	23.30 | JIMI HENDRIX, LIVE AT THE ISLE OF WIGHT, 1970 (113’) Het was zeker niet de avond van zijn leven, toen Jimi Hendrix om 2 uur in de morgen, veel te laat naar zijn zin, nog het podium moest beklimmen op het beruchte festival, waarvan de organisatie danig in het honderd liep. Hij was pas de avond voordien geland, doordat de problematische bouw van zijn droomstudio, Electric Lady Studios, hem veel te lang in New York had opgehouden. Helemaal afgepeigerd was hij. En op de koop toe was niet al zijn materiaal aanwezig. Maar het bloed kroop toen al waar het niet gaan kon. Nog een laatste keer steeg hij boven zijn oververmoeide zelf uit. 18 dagen later was hij dood.